Bestelling vóór 15 uur, dezelfde dag op de bus!
Ik wil geen kinderen meer, ik wil meer tijd met mijn kinderen

Ik wil geen kinderen meer, ik wil meer tijd met mijn kinderen

“Ik snap wel waarom je zoveel buikpijn hebt en zo misselijk bent”, zegt de verloskunde tegen me met een opvallend vrolijke stem. “Je bent zwanger van een tweeling!!”
Waarna ze verschrikt opspringt zodra ze mijn gezicht wit ziet wegtrekken..

Een “life-cut”

Dat unieke moment kan ik me nu, ruim 6 zes jaar later, nog steeds levendig herinneren. Je kent ze wel; momenten waarop je direct beseft dat je leven er totaal anders uit zal gaan zien. Ik noem dit; een “life-cut”. Omdat er letterlijk een knip gezet wordt in je bestaan door een alles-bepalende of alles-op-zijn-kop-zettende gebeurtenis. Bijvoorbeeld; je leven vóór en na kinderen, vóór en na de scheiding, vóór en na iemands overlijden. Hét moment dus waarop alles totaal veranderd.

Die bewuste dag; de dag van het tweeling nieuws, was voor mij zo’n “life-cut”. En niet alléén omdat we van 1 naar 3 kinderen vooruit zouden gaan springen (wat nog steeds voelt als een stap overslaan), maar óók omdat ik meteen besefte; met deze twee erbij is ons gezin compleet.

De laatste keer

En vanaf het moment dat je aan jezelf toegeeft dat dit het laatste kind zal zijn dat je mag maken, op de wereld mag zetten en op mag voeden, veranderd er een hele hoop.
Want terwijl je geniet van nieuwe momenten, neem je ook meteen afscheid van de oude.
Dat begon voor mij al bij de geboorte; het intense geluk wat je voelt wanneer je je kind voor de eerste keer kunt aanraken is overweldigend. Maar direct daarna overviel me ook; dit was de laatste keer.
De laatste keer dat er een baby in mij groeit. De laatste keer dat ik een nieuw leven op de wereld heb gezet.

En dan gebeurd er iets vreemds. Je gaat intenser genieten van alle ‘kleine’ momenten en gebeurtenissen met je jongste kind. Omdat je beseft; dit is de laatste keer dat ik ooit borstvoeding geef. Dus snuif je nog één keer diep het aroma van je moedermelk op en aai je nog wat langer over dat zachte, haarloze babyhoofdje.
Persoonlijk was het voor mij ook beter om bewust afscheid van al deze fasen te nemen. Het zorgde ervoor dat ik stap voor stap kon verwerken wat ik al wist sinds mijn laatste “life-cut”; ik wil geen kinderen meer. Ik wil juist meer tijd met de kinderen die ik al heb.

Meer tijd nodig

Want ook al heb ik mijn best gedaan om bewust stil te staan bij de grote- en kleine sprongen van mijn kinderen. Toch heb ik niet kunnen ontsnappen aan hét ouder-cliché; ‘voor je het weet zijn ze groot’.
Toen mijn kinderen nog jong waren, zijn er ook dagen geweest dat ik het gevoel had dat ik tekort kwam als moeder. Dan troostte ik me met de gedachte; “Ze zijn nog zó jong, ze zullen zich deze dag niet meer herinneren”. Maar wat ik toen niet in de gaten had is dat ikzelf óók de normale dagen zou gaan vergeten. Natuurlijk herinner ik me wel de speciale momenten van mijn kinderen, maar de gewone ‘door-de-weekse’ dagen? Die sluipen aan je voorbij zonder dat je het doorhebt.
En vóór je het weet ben je niet meer een moeder van jonge kinderen. Blijf je achter met het gevoel dat je tijd bent verloren. Herinneringen.
Ik verlang dus niet naar nog meer kinderen. Ik verlang naar meer tijd met de kinderen die ik al heb.

Gr Lonneke

P.s.: De tweeling was ruim drie maanden oud toen ik eindelijk de moed opbracht om aan mijn man op te biechten dat ik geen kinderen meer wilde. Zijn reactie? “Ja..DUH!”.

 

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
×
×

Winkelmand